5. Ronda en Cadìz

Beste mensen, daar zijn we weer:

We hebben er lang naar uitgekeken, eerdere reizen kwam er niet van maar nu gaat het dan toch gebeuren een bezoek aan het veel geprezen Ronda. Toch begint het met een teleurstelling. De beroemde Caminito del Rey, het gaat om een pad met een rijke historie, blijkt niet mogelijk. Het werd aangelegd door arbeiders met slechts handgereedschap naar een stuwmeer. Na een aantal jaren werd het niet meer gebruikt en raakte in verval. Waaghalzen liepen met pad af en toe illegaal maar daar stak de overheid een stokje voor. Een jaar of 10 geleden werd het toch weer nieuw leven ingeblazen omdat het zo mooi is gelegen. Tegenwoordig is het een topattractie waar je alleen door te bespreken een tijdslot kunt kopen. Maar het kon niet doorgaan. De hele nacht en morgen heeft het hard gewaaid en geregend. Het is niet verantwoord deze mooie trail te lopen, zeker omdat er op het laatst een hangbrug overgestoken moet worden. Heel erg jammer natuurlijk maar ja gewoon farce majeur!

De volgende dag is het weer opgeknapt maar het is koud met een harde wind. Met zo’n 1,5 km wandelen vanaf de camping ben je via de Puerta Almocábar, een fraaie poort in de stadsmuur, in Ronda. We volgen eerst de buitenzijde van de stadsmuur. Aan de rechterkant kijk je op landerijen met daarachter de heuvels en andere kant de muur maar ook poorten en bruggen die daarin zitten. De rivier de Galdalevin snijdt met een 100 m diepe kloof Ronda in 2 delen, dat levert mooie plaatjes op. Zowel de Puente Nuevo als de Puente Viejo of te wel de nieuw en de oude brug zijn voorbeelden daarvan. Over eerstgenoemde werd maar liefst 42 jaar gebouwd medio 18^e eeuw. Een andere attractie is de arena, waar nog af en toe nog stierengevechten worden gehouden maar veel minder dan voorheen. Het is een van de oudste van Spanje en is een ontwerp van dezelfde architect als de Puente Nuevo. Wij lopen er even binnen en zien dat dit de moeite waard is. Heel Ronda ademt historie. In allerlei namen klinkt nog steeds de voormalige Moorse aanwezigheid door. De toeristen komen verder flink aan hun trekken ook als je van winkelen en eten houdt!

Weer een dag verder reizen we naar El Puerto de la Maria. We moeten wat omrijden omdat een weg is geblokkeerd a.g.v. het eerdere slechte weer waardoor we uiteindelijk op een dag afstand van 315 km komen. We zien heel veel olijfgaarden die deels onder water staan. Je vraag je af: komt dat weer goed met een plant die zo goed tegen de droogte kan? We passeren vandaag ook op afstand de straat van Gibraltar, dat betekent dus dat we van de Middellandse Zee overgaan naar de Atlantische kust. Dat neemt niet weg dat het klimaat Mediterraan blijft. Het stadje Osuna staat groen ingekaderd op de ANWB kaart. Het valt niet echt mee maar we krijgen nog wel van de lokale carnavalsoptocht mee, toch leuk.

Een uur voordat we op de camping arriveren en rijdend over de slechte A394 lijk ik ineens een hersenschim te zien. Maar nee, het is echt, het is een heel bijzondere kerk in Palmar de Troya. De kerk staat achter een muur, we kunnen deze dus niet helemaal zien, maar heeft 8 grote en 7 kleine torens.

Onderzoek via de website https://www.palmarianchurch.org/ leert dat het in feite om een eigen stroming in de kerk gaat, ontstaan in 60 en 70 er jaren van de vorige eeuw n.a.v. een verschijning van Maria aan kinderen. De benoemde paus Sint Gregorius XVII is nooit erkend in de Rooms Katholieke kerk. Het gaat dus in feite om een scheuring uit die tijd. Het is bijzonder verhaal maar het is wel een prachtig (bijna overdreven mooi) gebouw.

In Cadìz, aan de overkant van El Puerto bereikt via een ferry, is het carnaval in volle gang. Veel mensen lopen verkleed en geschminkt over straat. Een stuk verder ontdekken we in de nauwe straatjes vele praalwagens. Deze zien er echter heel anders uit als bij ons. Er staan namelijk mensen in carnavalskledij op die geregeld satirische liedjes zingen met een politieke inslag die met veel passie worden gebracht. De wagens rijden niet, het is de bedoeling jij als bezoeker langs de wagens loopt, tenminste zover dat mogelijk is want het is heel druk. Het is alles bij elkaar een prachtig volksfeest. Dit alles gebeurt bij heel mooi weer zonder noemenswaardige wind. Dat is na al die stormen echt een verademing!

Weer 24 u verder hebben we een dagvullend excursieprogramma. Caroline is onze gids. We gaan naar Jerez de la Frontera (JF). JF is de hoofdstad van sherry. Er zijn hier dan ook talloze bodega’s.

We stappen uit bij de Alcazar om dit bezoeken. Een alcazar is een paleizencomplex met patio, tuinen, Arabisch badhuis en uit strategische overwegingen uitkijktorens. Deze dateert van na de moslimtijd en is dus relatief jong in tegenstelling tot bijvoorbeeld Sevilla. Het is best aardig om te zien, maar wij zijn wat dat betreft verwend. Caroline vertelt ook over de rol van de Cabollos (paarden). Er is hier een groot complex waar voorstellingen worden gegeven door de Spaanse rijschool. Wij bezochten een voorstelling in 2023 maar zijn toen voorbijgegaan aan wat de stad nog meer te bieden heeft. Wel dat is o.m. een mooi centrum met Mercado en winkelstraatjes, klassieke gebouwen, e.d. Het is echt Spaans en fijn toeven hier. Ook de lunch gebruiken we in dit stadje en ja met zo’n harmonieuze groep blijft het een gezellig en sociaal gebeuren. Maar zul je je afvragen: en die sherry dan? We rijden terug naar El Puerto, onze verblijfplaats, naar de bodega van Gutiérrez de Colosia, ook een familiebedrijf (van origine sinds 1838). De dame vertelt ons alles over het hele proces wat bij de productie van sherry komt kijken. Het gaat om vaten van wel 600 l die in 3 lagen worden neergelegd. De oudste ligt onderop, regelmatig vindt vermenging met andere lagen plaats die zo het proces verder brengen. Vooral de houdbaarheid van sherry is verbazingwekkend hoog tot wel > 100 jaar. Uiteindelijk komt natuurlijk de onvermijdelijke proeverij en het eventueel kopen van een fles. Er staan maar liefst 6 soorten voor eenieder klaar in de volgorde van heel droog naar zoet. Sommige mensen drinken echt alles op maar de meesten zijn minder geïnteresseerd als het om drinken gaat. Als geheelonthouder krijg ik een flesje sinas. Sherry was bij ons in de 70er jaren redelijk populair. Daarna is het behoorlijk ingezakt. In feite geldt dat in Spanje in mindere mate ook. Maar men doet er nu hier alles aan om de populariteit weer te verhogen vooral door een relatie met de maaltijd aan te gaan. Wij kijken terug op een goed bestede dag met een goede maar wel erg spraakzame gids die ook nog veel om zichzelf moet lachen.

Weer een dag later maak ik met 2 reisgenoten een fietstochtje dat uit de koker komt van Komoot. Het wordt geen succes. Ook hier lopen we tegen wegen aan die onder water staan. In plaats van een rondje moeten we dezelfde weg weer terug.

Volgende keer nemen we je mee naar El Rocio, ook een heel bijzonder stadje.

Hartelijke groeten van Marjo en Wim