6. Van Spanje naar Portugal

Beste mensen, bedankt voor jullie reacties.

El Rocio is een bijzondere plaats, in die zin dat het leven er lijkt stil te staan. De straten zijn bedekt met zand, er lopen ruiters te paard rond, je kunt er ook tochtje op de paardenwagen maken. Maar de zondag is het meest bijzonder, dan zijn er processies in El Rocio. Daar willen we wel wat van zien. Er komt een kleine processie uit een van de vele kerken waar wij bij aansluiten. Veel lokale mensen dragen een decoratie en er lopen opvallend jonge mensen gezinnen met kinderen mee. Zij lopen naar de grote kerk over de zandstraten met een vaandel voorop, hier gaan wij ook naar binnen. Het is erg druk, maar dankzij de inschikkelijkheid van Hans en zijn vrouw kunnen we zitten. De mis begint met mooi gezang vanaf het hooggelegen koor dat met veel passie zingt. Ook de pastoor klinkt zowel tijdens de mis als de preek heel enthousiast. Fijn dat we op zo’n manier weer een keer de mis kunnen bijwonen in de prachtige met veel goud gedecoreerde kerk.

De vrijdag ervoor vertrekken we met 2 stuks 4-wd busjes om ons mee te nemen naar Doñana NP. Het park is echt gigantisch groot (50 720! ha) en vormt een natuurlijk barrière tussen de provincies Huelva, Sevilla en Cadìz. De bus brengt ons eerst naar Matalascañas waar een vele kilometerslang mooi strand ligt. Al snel gaat hij de bush in. Het is een grote zandmassa rijkelijk begroeid met vooral dennenbomen (pinetrees). Het gaat steeds op en af op een spoor dat zich door de bush slingert. Af en toe kom je ook een hert tegen, verderop lopen er ook wat zwijnen en gedomesticeerde koeien. Een groot deel van het park is in de winter ook wetland. Omdat het zo’n natte winter is staat het water extra hoog. Af en toe stappen we even uit om de benen wat te strekken. Uiteindelijk komen we uit bij de Guadimar rivier. Langs de oever met aan de overkant de provincie Cadìz rijden we terug naar zee. Het strand is hier wel 2 à 300 m breed. De afstand is tot Matalascañas is inmiddels opgelopen tot > 40 km met alleen maar strand, een van de mooiste van de Costa da Luz. Rond 12.30 u zijn we weer terug, even later zitten we aan de Noorse wafels gebakken door onze reisbegeleiders, chapeau!

De zaterdag mogen we zelf invullen. Dat is ook wel weer eens lekker. Natuurlijk moet er weer worden gewassen. Marjo vindt dat de camper een keer moet worden schoongemaakt, ja er is altijd wel wat te klussen. ’s Middags pak ik de fiets en rijd naar Palacio del Acebrón. De route voert in hoofdzaak door een deel van Doñana en is prachtig. Vanaf de parkeerplaats ligt er een wandelpad naar het palacio die deels over boardwalks loopt. Het is een mooie afwisseling van fietsen, wandelen en dan weer fietsen, heel fijn om te doen.

’s Avonds hebben we een gezamenlijk diner. Het is goed verzorgd en je leert weer andere mensen nader kennen. Na het diner treedt er een groep flamingo dansers op. Het gezelschap bestaat uit 4 vrouwen, een leadzanger, een gitarist en een die de percussie verzorgt. Vooral de passie waarmee de man zingt spreekt mij erg aan. De danseressen doen het ook goed maar de felheid en castagnetten missen we toch wel. Ze vragen wel geregeld van ons ook op de vloer mee te komen. Sommigen doen dat ook. Het ziet er allemaal heel gezellig uit.

Op maandag trekken we de grens over van Spanje naar Portugal. In Huelva maken we nog even een aardige wandeling langs de kust. De dieptes worden overbrugd met een soort boardwalks, met de zon en heerlijke temperatuur is het hier gewoon weer genieten! Wat verder passeren we de grens over een prachtige brug over de Guadania rivier. We gaan nog even aan in Tavira, dat zou iets weg hebben van Venetië, nou moet je wel heel veel fantasie hebben. De camping in Olhão is groot en vol. Er staan erg veel bomen, dat is fijn in de zomer maar in de winter wil je graag in de zon. Deze eerste camping in Portugal valt wat tegen maar dat was voorspeld.

Weer een dag verder gaan we varen in het park Ria Formosa. Dit is een labyrint van kanalen, eilandjes en zandbanken met een mooi ecosysteem. We hebben een simpele maar gelukkig gesloten boot want het is nog nevelig en dus koud vanochtend vooral op het water. De 2 gids die ons begeleiden spreken goed Engels en laten ons aan de hand van kaarten zien welke vogels, vissen en schelpdieren hier leven. Er zijn hier veel mossel- en oesterbanken maar ook kleinere schaaldieren worden er gevangen. Het is hèt middel van bestaan in deze regio, maar zwaar en intensief werk. We bezoeken 2 eilanden nl. Ilha do Foral en het veel grotere Aldeia da Culatra. Het eerste is heel lieflijk met een fiere vuurtoren. Het tweede is minder toeristisch, hier woont de gewone bevolking in piepkleine huisjes. We maken er een leuke wandeling over vlonders door een duinlandschap. Je kunt aan alles zien dat de levensstandaard hier een stuk lager is dan bij ons. Tegen de middag breekt de zon door en komen we weer aan land. Het was een aardige tocht maar de plaatjes vooraf zijn net iets mooier. We lopen nog even over de best wel aardige boulevard van dit gezellige dorp en drinken nog wat waarna we naar de camping gaan.

Op woensdag krijgen we bericht dat een van onze reisequipes zich heeft terug moeten trekken om medische redenen. Heel jammer natuurlijk voor henzelf maar ook voor ons want wij hadden echt wel een klik met ze. We hebben dit ook totaal niet zien aankomen. De ervaring leert dat er maar weinig reizen zijn die voltallig worden beëindigd!

Marjo wil naar de kapper in Olhão. Eigenlijk hebben ze geen ruimte in de planning, maar met wat schuiven lukt het dan toch. De kapster gaat uiterst zorgvuldig te werk en is heel aardig. Ze heeft begrip dat Marjo tijdens het knippen niet met haar kan communiceren omdat haar oorhanger moet worden afgenomen. Marjo is heel tevreden met het resultaat! Daarna gebruiken we de lunch in het dorp waar we wel een klik mee beginnen te krijgen.

Dan breekt er weer een reisdag aan. Een van Poi’s is Loulé. Volgens de beschrijving moet dit een mooi historisch plaatsje zijn. We stallen op een grote maar chaotische parkeerplaats.

Na een paar keer links en rechtsaf zijn we bij de markthal. Dit is inderdaad weer een fraai gebouw, maar het wordt eigenlijk steeds minder bijzonder. Binnen drinken we met Alice en Reindert een heerlijk kopje aangeklede koffie. We proberen de vislucht, die in al die markthallen hangt, een beetje te vermijden. Zoals steeds worden de producten fraai gepresenteerd. Daarna scheiden onze wegen en slenteren we wat door het dorpje waarbij we o.m. een kasteel passeren. Er zijn veel gezellige terrasjes maar dit keer maken we er geen gebruik van. We lopen nog langs een fraai kunstwerk op een rotonde en langs een groot monument dat de voortvarendheid van de regio moet voorstellen. Ja, Portugezen zijn best trots. We rijden door om in Luz (bij Lagos) op de camping uit te komen.

Op vrijdag hebben we een combinatie van sightseeing en een bezoek aan een pottery en winery. Het belooft een leuk programma te worden. We stappen weer met z’n allen in de bus en komen uit in Cabeços in de Algarve. Er is een enorme hoeveelheid aan allerlei kleurrijke aardewerk gebruiksvoorwerpen en decoratiemateriaal fraai geëtaleerd. Het doel is om natuurlijk om zoveel mogelijk hiervan aan de man (of vrouw) te brengen. Dat lukt aardig.Wij laten onze keuze vallen opeen kleurrijk zeepaardje. Dan rijden we in de richting van Silves waar we naar de winery van José Manuel Cabrita gaan. José erfde een doodgewoon bedrijf van z’n vader waarvan je er 13 in een dozijn vindt. Maar hij wilde wat anders hij kocht een paar percelen erbij en ging zowel rode als witte druiven telen. Ook het hele proces om wijn te maken veranderde. Er werden ook wijnen toegevoegd om de optimale smaak te krijgen. We zien ook hoe de wijnen gelagerd worden en hoe de flessen worden gereinigd en wijn wordt gebotteld. Het relatief kleine bedrijf veroverde hiermee een vooraanstaande positie op de markt. Natuurlijk ontkom je weer niet aan de proeverij en dat al voor 12 uur. De rit gaat weer verder naar een piepkleine visserplaatsje Ferragado waar we de lunch gebruiken. Wij zitten gezellig met 7 aan tafel. Dan gaat de trip over in sightseeing. Eerst is Carvoeiro aan de beurt. De chauffeur stuurt de bus behendig over de smalle wegen. Af en toe ontbreekt de middenstreep, dan weten we wel hoe laat het is. Zelfs tegenliggers weet hij zonder problemen te passeren, chapeau. We komen aan bij de schitterende rotsformaties en eilandjes aan zee. Hetzelfde geldt voor Marinha. Langs de weg staan veel fraai gesitueerde villa’s. Ja hier zit het grote geldt en kun je vanaf ruim een miljoen iets uitzoeken. Voldaan rijden we weer naar de camping en denken na over wat we morgen gaan doen.

Op deze laatste dag van februari staat er een stevig briesje. Marjo en ik maken elk een verschillende keuze. Zij kiest voor een boottochtje naar de grotten en ik kies voor een fietstocht met Alice en Reijner. De route komt van Komoot en belooft schilderachtig te zijn. Het is inderdaad een mooie route met niet veel verkeer. We passeren piepkleine dorpjes als Epiche, Bensafrim en Barão St. João. Ja die leven ook in 2026 maar het is amper vergelijkbaar met dat van ons. Wel word je vaak met dit door andere gemaakte routes wat op het verkeerde been gezet. Dan moet je bijvoorbeeld ineens een U-turn maken en ga je dus dezelfde weg weer terug. Ons doel is ook Lagos, een best wel wat mondain stadje aan de Algarve. Maar is wel gezellig heeft leuke straatjes met dito terrasjes. Aan de jachthaven is te zien dat ook het grote geld hier is gevestigd.

Marjo gaat op de fiets met nog 6 leden van de groep naar de haven van Lagos. Het stukje gravelpad is een beetje spannend maar het komt helemaal goed. Aan boord zijn nog 2 Canadezen en 3 stuks bemanning. Ze krijgen in het kleine open bootje een lifejacket aan en gaan op weg naar de grotten. Het blijkt een prachtige ervaring waar soms in en onder grotten door wordt gevaren, fantastische fotomomenten natuurlijk. Het komt weinig voor dat wij elk een verschillend programma doen maar ook dat moet kunnen, maar misschien heb ik wel een beetje spijt dat in niet ben meegegaan.

’s Avonds hebben we een diner met de groep, ook weer gezellig al is het wel wat lawaaiig..

Het is weer een heel verhaal geworden, niet opwindend maar voor ons zeer de moeite waard!

Vanaf nu gaat het noordwaarts en komen we heel geleidelijk weer iets dichter bij huis.

Hartelijke groeten van Marjo en Wim.