7. Naar het noorden

Lieve mensen,

We sluiten de Algarve, die het hele zuiden van Portugal beslaat, waardig af.

Op 1 maart rijden we richting landsend in zuidwest Europa als POI. Het is een glooiend groen landschap met hier en daar een bolvormige struik in een contrasterende donkere kleur. In het heel strategisch op een schiereiland gelegen Sagres is een historisch fort wat we 2 jaar terug hebben laten liggen vanwege het slechte weer. Het blijkt een aangename verrassing. De ligging is schitterend. Bij zo’n bijna azuurblauwe lucht kijken we in het westen richting São Vincente, een in zee stekend kaap met vuurtoren op het meest zuidwestelijke puntje van Europa. Daarvoor rollen de golven over de kop een nevel achterlatend te pletter slaand op de rotsen, een fraai schouwspel wat je niet loslaat. Er is rondom een wandelpad aangelegd dat langs de rand loopt. Er zijn veel hengelaars die een visje trachten te verschalken en zo te zien lukt dat ook af en toe. Het is puur genieten hier te mogen zijn! We passeren een kleine vuurtoren en een labyrintvormige constructie die de “camara sonora (geluidskamer)” wordt genoemd. In het midden hoor je de ondergrondse zee beuken op de rotsen. In het museum speelt Sáo Vincente, een heilige met een hart voor de scheepvaart en visserij, een belangrijke rol. Kortom Sagres is meer dan een bezoek waard en in de combinatie met de kaap wordt het helemaal top.

Maar we moeten aan de slag, we hebben nog een kleine 150 km te gaan. De weg voert over de N268, een smalle weg met veel op en af. Maar het bijna overal groene landschap, waarbij we veel bloeiende mimosa passeren, maak heel veel goed. De exotische eucalyptusbomen contrasteren hiermee nogal. Rond 16.15 u komen op de camping aan waar we moeten haasten om de viering van al de jarigen bij te wonen. Zij hebben de handen ineengeslagen en organiseren een goed aangeklede borrel, een goede afsluiting van de dag, heel leuk en sfeervol!

De volgende dag in Porto Covo is een echte klussendag waarin de was altijd een prominente rol speelt, maar controleren van de bandenspanning en motorolie moet ook eens gebeuren.

We verleggen de aandacht naar het oosten en wel op Evora. We zien veel kurkeiken die gedeeltelijk van hun bast zijn ontdaan. Ook machtige zeedennen met hun grote kruin. Verderop is er ook veel land gecultiveerd met vooral jonge olijfbomen en bloeiende amandelbomen. Een van de POI’s vandaag is Beja, de hoofdstad van de provincie Alentejo. We lopen het stadje in en het is inderdaad wel de moeite waard. Een bijzonder wit kerkje met langs elke zijkant 5 torentjes lijkt van moslim afkomst. Als je het op zoekt is het inderdaad zo, een herinnering aan een herovering van dit gebied op de Moren. Ook het fort even verder op met zijn boven alles uitstekende uitkijktoren is indrukwekkend en heeft de woelige tijden (vooral met de Moren) doorstaan hoewel onderhoud wel dringend gewenst is (al is men wel bezig).

Op 4 maart maken we een excursie naar Évora. Lucy is onze gids. We starten in een park aan Rua da Vasco da Gama waar ook zijn stambeeld staat. De nabijgelegen kerk onderscheidt zich door een zogenoemd trompetter orgel boven het liturgisch centrum. In de kerk ook veel bladgoud geschonken door de toenmalige koning die veel (belasting) inkomsten (20%) had van alle handelswaren die werden ingevoerd. We lopen door een straatje met veel souvenirwinkels maar Lucy is streng: eerst verder met de verkenning. We komen uit bij de kathedraal. Het eerste wat opvalt is de 2 verschillende torens waarvan 1 betegeld. In de kerk zien we midden in een kolom waaromheen een altaar is gebouwd. Hierin staat een beeld van de zwangere Maria, iets wat absoluut not done is in een katholieke kerk, maar omdat dit dateert van voor het concilie van Trento in 1530 heeft men het toegestaan. Naast de kerk is wel een heel bijzondere kapel. Normaal kom je allerlei schilderingen tegen maar de capella dos ossos is helemaal “gedecoreerd” met schedels en beenderen van in totaal 5 000 overledenen. Het is een volkomen legaal iets. Overblijfselen waarvan de grafrechten zijn verlopen worden opgegraven en vormen met toestemming van nabestaande hier in deze kapel (waar geen missen worden opgedragen) de decoratie van de wanden. Het is misschien wat macaber maar geheel geaccepteerd hier. Weer wat verder zien we de overblijfselen van een heuse Romeinse tempel uit de 1^e eeuw. Het had van origine een religieuze, politiek en administratieve functie en vermoedelijk opgericht in naam van de keizer. Tussendoor bezoeken we nog even het gemeentehuis waar bij een renovatie bij toeval een Romeins bad werd ontdekt en een fraai en statig interieur van een bibliotheek.

Na de gezamenlijke voortreffelijke lunch gaan we naar een kurkfabriek in Azaruja. Kurkeiken groeien hier veel aan weerszijden van Spaans/Portugese grens. Het hele proces van oogsten en verwerken wordt uitgelegd. Pas na 9 jaar mag je voor het eerst 1,5 m van de stam oogsten. Dan moet die periode nog 2 maal worden doorlopen voordat je kurk hebt met een gladde structuur waarmee je echt iets kunt. De echte productie komt pas op gang als de boom 50 jaar oud is. De eigenaar legt uit dat hij door de streek reist en kurk bij boeren opkoopt. In de fabriek wordt het dan een uur gekookt en gedroogd waarna het in 4 kwaliteiten wordt gesorteerd. Tegenwoordig kunnen er allerlei mooie producten van worden gemaakt variërend van bouwmaterialen tot sier- en gebruiksvoorwerpen.

Op de rustdag maak ik met 5 anderen een fietstocht o.b.v. komoot. Het is een wat modderig traject en spannend als we door een tunnel rijden die een beetje onder water staat. Het loopt allemaal goed af. Het is vooral leuk om zo actief met reisgenoten bezig te zijn.

Onze volgende pleisterplaats is Lissabon, de zeer bezienswaardige hoofdstad. Eerst tanken om de ergste prijsverhoging voor te zijn (?) Een van de POI’s is Christo Rei, een enorm hoog beeld aan de zuidoever van de Taag. Het blijkt lastig om er te komen door de smalle straatjes. Als we niet hadden geweten dat er een parkeerplaats zou zijn hadden we afgehaakt. Maar het lukt en de beloning is groot. Het is de majestueus en imponerende Christus met uitgestoken handen op een enorme pilaar. Er wordt hier een link gelegd met het beeld in Rio de Janeiro. Ik kan het bevestigen noch ontkennen. Ook kijk je op de Ponte de 25 april (datum staatsgreep op Salazar) over de Taag. De brug is sterk geïnspireerd op de Golden Gate in San Francisco, dat kunnen we wel beamen. Maar er is één ding: het stormt hierbij bijna, met die koude wind wil je weer snel naar binnen.

De afdaling langs smalle straatjes loopt maar net goed af, maar dankzij 4 ogen gebeuren er geen nare dingen. Voor de brug geldt een toltarief. Ik was in de veronderstelling dat dat met de tolbadge zou gaan maar dan sta je ineens voor een slagboom die niet opengaat. Gelukkig komt er na een paar minuten iemand om ons te bevrijden.

Op 7 maart vieren we Marjo’s verjaardag. Het is prachtig weer, nog wel wat frisjes. We gaan alweer bijtijds op pad met de bus. Onze gids is vandaag Christine, een Portugese die uitstekend Nederlands spreekt en heel veel historische kennis van de stad en het land heeft.

We starten in stadswijk Belém aan de oevers van de Taag, die machtige rivier die zo dominant aanwezig is. We komen bij de historische klassieke Belémtoren kort bij de replica van een watervliegtuig waarmee Carlos Coutino in 1919 met een copiloot van Lissabon naar Brazilië vloog. Daarna volgt het majestueuze Padrão dos Descobrimentos, een groot stenen monument (een schip dat opstuwt in de wereldzeeën) voor de Portugese ontdekkingsreizigers met Hendrik de Zeevaarder voorop en o.a. Vasco da Gama in zijn gevolg. Het straalt een en al trots uit van deze Portugese helden en is een van de mooiste die ik ooit heb gezien. Terloops vertelt Christine dat in de tijd (medio 15e eeuw) van Hendrik de Zeevaarder ook het laveren met zeilen is geleerd en in praktijk is gebracht zodat men ook tegen wind kon zeilen.Wat ook niet onvermeld mag blijven is wat als een rode draad door de historie van Lissabon loopt de hevige aardbeving in 1755 (9 op schaal van Richter) en de tsunami die daarop volgde. De stad is hierbij zo ver verwoest dat de koning opperde een nieuwe stad te bouwen. Uiteindelijk volgde gelukkig toch herstel. Lissabon had lang last van de droge zomers, maar sind het aquaduct naar Sintra is aangelegd is dat probleem voorbij.

Na de koffie gaan we hogerop in de stad met een fraai overzicht over een park met op de achtergrond de Taag, terwijl we staan bij het monument 25 april de (anjer revolutie), met de gebroken stenen ter ilustratie van het einde van de dictatuur. Dan gaan we naar de oude binnenstad waar Christine ons op allerlei details en andere grote monumenten wijst. Een daarvan is waarom veel huizen zijn betegeld. Dit is niet alleen fraai maar warmt de huizen ook minder op tijdens de hitte van de zomer terwijl het geheel toch blijft ademen. Bij de lunch scheiden we ons af om deze gezellig samen te kunnen doen. Dan lopen we door het oude deel van een moslimwijk Moraria in en uiteindelijk naar beneden bij de Taag met de iconische triomfboog aan het begin van de Rua Augusta waar de zeelieden als helden weer aan land kwamen. Ook de beroemde stalen lift van een leerling van Gustav Eiffel mag niet ontbreken. Kort samengevat: we hebben Marjo’s verjaardag op een waardige wijze kunnen vieren waarbij we weer mooie herinneringen hebben kunnen maken. We zijn wel flink vermoeid na al dat wandelen en al die indrukken, maar het was top!

Het zijn weer veel feitjes geworden, ik hoop dat het toch interessant blijft?

Hartelijke groeten van Marjo en Wim en tot de volgende keer.