3. Van Solitaire tot Etosha

Opnieuw dank voor de reacties op ons blog.

Ik heb inmiddels ontdekt dat ik de oudste van de groep ben, maar we staan ons “mannetje”.

We reizen nog steeds door Namibië, het land is 20 x NL. In Solitaire, het dorpje waar het gelijknamige boek van Ton v.d. Lee (zeer aan te bevelen) zich heeft afgespeeld. Alles is veranderd maar er zijn veel herinneringen zoals het Ton v.d. Lee café, het graf van Moose en een alleraardigst klein kerkje. Op weg naar Swakomund passeren we de Capricorn (Steenbokskeerkring) een gedenkwaardig moment (later zouden we zelfs nog een certificaat krijgen). Even verder bereiken we de Gaub-pas, de weg slingert zich met veel curven op en neer. Het is een mooie afwisseling in dit weidse landschap.

We bereiken het vliegveld van Walvis Bay. Ik realiseer me dan pas dat we al 2 weken geen vliegtuig hebben gezien, ook niet overvliegend. In Walvis Bay hebben we een serviceadres van Iveco die de storing aan de motorairco van de camper kan repareren. Ze blijken te zijn verhuisd, kom er dan maar eens achter. Maar onze WW-man is niet zomaar uit het veld geslagen. Na een paar maal vragen wordt hij er voor de deur afgeleverd. Kost hem een biertje, maar so what. Het blijkt niet gemakkelijk de oorzaak te vinden, bovendien moeten ze mandaat hebben van de verhuurder om überhaupt aan de wagen te mogen werken. Ondertussen is het te laat geworden en we besluiten om morgen terug te komen. Als we eindelijk op de camping aankomen is het happy hour bijna voorbij. Na zo’n lange gravelrit en al dat gedoe zijn we helemaal op, we liggen al om 20.30 u uitgeteld op bed. Maar een goede nachtrust lost veel op.

De volgende dag wordt de airco hersteld. ’s Avonds hebben we een gezamenlijk diner, voorafgegaan door een verrassing nl. het optreden van 6 jongen mannen. Zij zingen a-capella, ritmisch en beweeglijk, een heel leuk intermezzo. Het saamhorigheidsgevoel in de groep is nog steeds groot!

De volgende dag rijden door de mist (komt hier ’s morgens tot 80 km in de woestijn vaak voor) opnieuw naar Walvis Bay. Als we inschepen op een catamaran voor een dolfijnentour is het helder. De zee is spiegelglad. Een Zuid-Afrikaans sprekende 75er praat alles aaneen. Al snel ligt een zeehond aan dek die voor een harinkje een moord doet. Even verder iets vergelijkbaars: een pelikaan aan boord. Ook die komt niets te kort. Heel bijzonder om zo’n dier van zo dichtbij te kunnen aanschouwen. Dan varen we langs een lange landtong waar afwisselend flamingo’s en zeehonden liggen. Vooral de laatste domineren. De populatie is dermate toegenomen dat alle ansjovis is verdwenen. Er zijn programma’s gemaakt om verbetering in die aantallen te brengen, maar dat is helaas nog niet gelukt. 10 dagen nadat een zeehond het leven heeft geschonken aan een baby wordt deze alweer bevrucht. Het wonderlijke is dat de groei dan 3 à 4 maanden stil staat, maar in oktober herhaalt de cyclus zich opnieuw. Er is geen houden aan op die manier. De dolfijnen laten het een beetje afweten. We zien er net zo veel (weinig) als er rondvaartboten zijn, zo’n stuk of 5 maar dan ook nog niet meer dan een bovenlijf. We sluiten af met champagne en een voortreffelijke lunch.

Bij Hentys Bay buigen we in de dichte mist (25 m zicht) weer af de woestijn in. Hier groeit niets, behoudens wat donkere pollen die zand, dat wat langs gewaaid is, vast houdt. Voor het eerst ontbreken hekken langs de weg, dat betekent dus ook geen fauna! We passeren op afstand een markante berg, de Schwartze Spitskopp. Deze toont wat overeenkomsten met de Matterhorn.

Ook zien we veel armzalige stalletjes met koopwaar en nederzettingen. De kou is inmiddels helemaal over. Het zo’n 30°. Er waait een zwoel windje. We vullen 5 flessen (waarin we zelf vers water in de supermarkt hebben gekocht) met water van de camping om onderweg aan mensen te geven die moeilijk aan water kunnen komen.

De volgende pittige reisdag komen we al snel een nederzetting tegen met Himba’s. Een vrouw met pronte blote borsten stapt op ons af. Of we wat willen kopen. Dat doen we niet maar we geven haar en nog 2 inmiddels toegelopen vrouwen 3 flessen met water.

In afwijking van de route bereiken we lodge Madisha camp. De omgeving wordt omzoomd met gigantische ronde keien (veel groter dan die van een hunebed). Sommige lijken er wankel bij te liggen, hetgeen het een extra dimensie geeft. Zo’n 45 km verder is het Damara Living Museum. We worden hier rondgeleid door een vrouwelijk gids die ons veel vertelt over hoe de Damara’s, na zo’n 200 jaar stilstand, hun leefgewoonten weer in ere herstellen via een steunprogramma. Het gaat over allerlei gebruiken, gereedschappen, planten met geneeskrachtig werking. Deze mensen spreken onder elkaar met een kliktaal, heel bijzonder en niet na te doen. Het is ook een trots volk. Opvallend is dat de vrouwen nogal curvy zijn en de mannen er zo hyperslank uitzien. Het petrified forest, dat we in de USA al zo uitgebreid zagen, laten we schieten.

In Kamanjab brengen we een bezoek aan het Himba dorp. Deze stam, die sterk verwant is aan de Herero, zijn gevlucht uit Angola. Zij leven nog heel traditioneel zo vertelt onze gids. Het gaat voor een belangrijk deel om wat de natuur biedt. De mannen weiden het vee (in hoofdzaak geiten) de vrouwen blijven in het dorp in klei/rieten hutjes. De vrouwen leven met ontbloot bovenlijf. De kleren die ze wel aan hebben zijn van geitenleer. Ze dragen veel sieraden waaruit veel is af te leiden. De hoofdtooi geeft bijvoorbeeld aan of ze al of niet getrouwd of wanneer ze zwanger zijn. De versiering om de onderbenen geeft aan hoeveel kinderen ze hebben. Het hand schudden gaat in 3 bedrijven met een bepaald gezegde erbij. Het zijn prachtige vrouwen, de meesten ook wat “curvy”. Ook lopen er veel prachtige kindertjes rond. Als de mannen na een paar weken weer thuis komen slapen ze soms in verschillende hutten. Ze zijn polygaam, meestal 4 à 5 vrouwen. Als een vrouw wordt gevraagd bestaat er geen antwoord nee. We mogen ze net zoveel fotograferen als we willen. In een hut wordt gedemonstreerd hoe ze als bescherming hun huid insmeren met een mengsel van fijn gemalen steen en een soort gel. Er worden door de kinderen wat gloeiende houttakje binnengebracht. Een bepaald mengsel wordt verbrand, de rook beschouwen ze als een odeur. Je zou denken dat deze mensen niet oud worden in zo’n rokerige hut. Niet is echter minder waar, ze worden maar liefst 110 jaar. We zien echter alleen jonge vrouwen, dat geeft toch wel wat te denken.

We zitten nu in Etosha NP, waarover de volgende keer.

Het gaat nog steeds goed met ons. Het is af een toe best wel pittig, maar de uitdaging om deze missie verder te brengen in onverminderd groot.

Hartelijke groet, Marjo en Wim.