5. Van Etosha naar de grens met Botswana

Algemeen.

De campings die wie aandoen zijn mooi gelegen en er zien fraai uit. Vooral de zogenoemde bushcampings, zoals we die ook op andere continenten hebben gezien, spreken ons aan. Het past zo in het land. Het sanitair is vaak vernuftig in elkaar gezet (bijv. water opwarmen met houtkachel) en altijd schoon. Ja, arbeid is hier erg goedkoop.

Dagelijks ritme

De reis is best wel intensief, zowel qua tempo als afstanden. Je gaat leven in een verschoven ritme. Vaak ’s morgens heel vroeg opstaan (soms al om 5 u als er een tour is), je preparen voor die dag, het afleggen van de afstand waarbij je zoveel mogelijk geniet onderweg, vaak met een bezienswaardigheid. Dan heten onze begeleiders ons welkom op de camping, om de plaats wordt geloot. Af en toe een happy hour i.c.m een briefing. Na het avondeten nog een verslagje maken en om 21.00-21.00 uur slapen.

Wegen

De wegen zijn te onderscheiden in asfalt en gravel. Asfalt is over het algemeen redelijk tot goed te berijden. Wel moet je alert blijven op potholes. Gravel verschilt onderling sterk. Er zijn er waar je best 70 km/uur kan rijden. Maar wasbord en diepe kuilen en uitstekende stenen komen veel voor. Dat dwingt je soms de snelheid te beperken naar 20 km/uur waarbij je voortdurend heen en weer wordt geschud. Een paar uur achter elkaar zo gaat je niet in de koude kleren zitten.

Camper

We hebben een mooie gloednieuwe camper. Het ontwerp lijkt op Europese leest geschoeid. Wel zitten er wat onpraktische zaken zoals de doorloop van de camper naar de cabine waarbij in het begin steeds je hoofd stoot. Er zitten 2 bed/ zithoeken in waarvan je er van elk een gebruikt. De bedden zijn smal, samen in 1,25 m is lang geleden, maar alles went. Je moet nou eenmaal erg flexibel zijn als je voor zo’n reis kiest. Dat geldt voor nog veel meer zaken, maar we daar wel aan gewend.

Reisbegeleiders

Zoals eerder geschreven hebben we 2 echtparen als reisbegeleiders, een voor de organisatorische kant en een voor de technische kant. Beiden komen steeds voor grote uitdagingen te staan. Het organisatorische team wordt regelmatig geconfronteerd met het feit dat afspraken, het zij vanuit de ANWB en/of lokalen afwijken van waaruit op gerekend is. Er is veel improvisatievermogen nodig om dan toch weer tot een acceptabele oplossing te komen.

Ook technisch zijn er voortdurend wel problemen op te lossen. De kwaliteit van de wegen, in het bijzonder gravel, is hier debet aan. Deze reis is niet zonder technische begeleiding te maken.

Beide echtparen kwijten zich heel goed van hun taak, sterker nog er is hen alles aangelegen om het ons naar de zin te maken. Zij verdienen een groot compliment.

Verslag

Hebben jullie nog naar de Caprivistrook gezocht?

Kort na het verlaten van Etosha steekt een kudde van 12 giraffen over waaronder 2 kleintjes, hoe kun je je een beter afscheid nemen van dit top park! In Tsumep waar we boodschappen doen, lopen veel jonge jongens die bedelen. Dat geeft geen goed gevoel. We hebben erop gerekend en geven ze wat fruit, dan snel weer verder.

We gaan even langs bij de Hoba meteoriet. Deze weegt zo’n 56 ton en zou 80 000 jaar geleden zijn ingeslagen. We trotseren ongeveer 35 km gravel, maar die valt best mee. De meteoriet zelf valt een beetje tegen. Er is amper een krater. Hij zou zijn gestuiterd en zodoende hier terecht zijn gekomen. Er zijn ook theorieën die zeggen dat de heuvels in de omgeving erdoor zouden zijn ontstaan? Het is zo lang geleden hè.

In Roy’s Rest Camp, (40 km voorbij Groot Fontein) een bushcamping met mooie plekken die ons doen denken aan de USA en Australië, verwerken we onze indrukken. Het is hier droog met redelijk wat bomen. Het is een genoegen bijna de hele dag het kwetterende vogelgeluid op de achtergrond te hebben. We ontdoen de wagen in- en uitwendig van veel stof zodat deze er weer een beetje uitziet. We lezen wat, Marjo wast het hoogstnoodzakelijke en laden ons op voor de lange reisafstanden (300 à 400 km/dag) die voor de deur staan. Ook starten we met de malaria pillen.

Bij het binnenrijden van de provincie Kavango West krijgen we een veterinaire controle. Ons als toeristen laten ze ongemoeid. Hier lopen veel mensen langs de weg. Ik ben diep onder de indruk wat je allemaal waarneemt. Veel vrouwen zijn onderweg met kind in een draagband, een kind aan de hand en ook nog een kan water op het hoofd. Er komen ezelkarren langs. Veel kuddes met geiten lopen ogenschijnlijk zonder begeleiding langs de weg en steken soms onverwachts over. De mensen zijn vriendelijk, de kinderen zwaaien en houden soms hun handjes op. Ja dan heb je weer die mega tegenstelling tussen arm en rijk. Dat blijft je wel bezighouden. Dit is Afrika in werkelijkheid. Dit bestaat dus nog echt in onze moderne tijd. Veel mensen zijn mooi gekleed, ze zijn of komen van een kerkdienst. Ondanks hun schamele bezittingen zien ze er vrolijk en gelukkig uit. Dat is uiteindelijk wat het zwaarste weegt!

In Rundu, een lintvormig stadje wemelt het van de actieve mensen. Maar wat doen ze eigenlijk? Het zijn allemaal kleine baantjes zoals poetsen en assisteren bij een benzinestation. Als je gaat tanken stormen jonge mannen op je af om je van dienst te zijn door ook je ramen te wassen. Het is allemaal zo anders dan bij ons. In Andara willen we even het kerkje van een beging vorige eeuw gestichte missiepost bezoeken. Google maps werkt hier niet optimaal, maar toch weten we het als een van de weinige van de groep te vinden. Het is een fraai gebouw met een kleurrijk interieur. Fijn dat we hier ook nog even een schietgebedje kunnen doen. Bij de Popa Falls eindelijk een rivier met water na al die droogte. Er leven hier krokodillen en hypo’s die zo maar de camping kunnen op lopen. Maar, zegt men, er is de hele nacht bewaking, dus maak je geen zorgen. Tegen zonsondergang genieten we met de hele groep van de prachtige beelden van de rivier i.c.m. de fraaie skyline.

De volgende dag maken een rondvaart naar de Popa Falls op de Kavango rivier. Het verloop is slechts 4 m, maar we kijken in de richting van de ondergaande zon. De schittering over water en rotsen ziet er fraai uit. We gaan aan land, zien nog een volwassen krokodil liggen en krijgen een drankje met wat snacks aangeboden. Weer een prachtig plekje om te mogen zijn!!

Een kaarsrecht weg door het Bwabwata NP met veel hoge bomen en struikgewas brengt ons Katima Molilo. Er zijn veel (gecontroleerde?) bosbranden geweest. De berm is zwart geblakerd.

We zitten nu in het uiterste noordwesten van Namibië het einde van deze eindeloze Caprivi strip op een vierlandenpunt nl. Namibië, Zambia, Zimbabwe en Botswana.

Volgende keer nemen we je mee naar weer een paar prachtige hoogtepunten.

Hartelijke groet Marjo en Wim