4. Etosha NP

Een van de hoofddoelen van de reis is het Etosha NP, met bijna 23 000 km2 (½ NL), waarvan een zoutpan van 4750 km2, een van de grootste van heel Afrika. We kiezen voor de meest westelijke ingang Galton Gate, omdat hier veel dieren voorkomen.

Onderweg heb je afslagen naar waterholes, een drinkplaats voor de dieren. Bij de eerste staan 2 olifanten met elkaar te flirten, een vertederend gezicht die mooie beesten. Maar er lopen ook zebra’s, springbokken, e.d. Er steken giraffen de weg over die blijven staan zodat je ze goed kunt bekijken. Even verderop komt er zo maar een groep van zo’n 14 olifanten aan wandelen. Ze lopen heel gracieus en zijn dominant bij de holes. Het blijft zo bijzonder deze mooie oerbeesten. De hiërarchie onder de dieren is groot, niet alleen tussen de verschillende dieren maar ook per soort onderling. Het is een walhalla voor al die dieren dit park.

Een van de regels is trouwens dat je absoluut niet de wagen uitkomt, om te vermijden dat je prooi wordt..

Geleidelijk wordt de weg steeds slechter en wel zodanig als we deze reis niet eerder hebben gehad. De camper springt alle kanten op. Af en toe gooit deze zijn kont opzij. Het lijkt wel of je een lekke band hebt. Dit gaat zeker wel 50 km zo door. Als onderbreking stoppen we bij een parkeerplaats achter hekken. Daar blijkt dat we de deksel van de reserveband zijn verloren. (is door iemand van de groep gevonden en meegenomen).

Voorbij Sprookjeswoud krijgen we met wegwerkzaamheden te maken. Langs de weg zijn vele kilometerslang gravelhopen gestort. Daarlangs ligt een smal en mul zandpad dat als rijbaan moet functioneren. Dat wordt wel heel spannend. Hoe voorkom je dat je vast komt te zitten? Ik probeer rustig sturend de wielen in draaiende te houden. Weinig gas is al voldoende, want als de aangedreven achterwielen gaan spinnen kan dat het begin zijn van dat deze zich ingraven. Gelukkig komt alles weer goed. Dan gaat de weg weer over in wasbord. Bijna shakend komen we op de camping. Het is een prachtige dag geweest met de nodige spanning, avontuur maar ook heel veel genieten. Daar gaat het uiteindelijk wel om.

De volgende dag (we zijn totaal 3 dagen in het park) bezoeken we waterhole Newbrowhi en zien veel struisvogels en zebra’s. Die laatsten zijn dominant en, zeker in groepen, vaak onderling aan het strijden. Af en toe loopt dat zo hoog op dat er ineens veel dieren tegelijk de waterplaats verlaten. De struisvogels zijn pas aan de beurt als de zebra’s klaar zijn. Rietfontein is kleine oase in de steppen. Veel watervogels en een prachtige plaats om te lunchen.

’s Avonds lopen we nog even naar de verlichte waterhole Moringa. Er zijn eerst 2 neushorens waarvan er een vertrekt. Even later komt er een ander die duidelijk lager in de rangorde staat. Ze is voorzichtig en als de eerste nadert dienst ze terug. Beide hoor je blazen als teken van opwinding. Ook zien we een paar hyena’s. Het is een prachtig schouwspel met een speciale sfeer bij de fluisterende toeschouwers, een mooie afsluiting van de dag.

De volgende dag hebben we ons laten verleiden bij een gamedrive aan te sluiten. Weer om 5.30 u opstaan en 6.30 u op weg. De gids scant met zijn ir-licht de bosjes. Wat gaan we zien? Een paar springbokjes om te beginnen. Er wordt kilometers gereden maar de hooggespannen verwachtingen komen niet helemaal uit. We zien een paar neushorens, koribustards (loopvogel met een kuifje op het achterhoofd) en veel springbokken en zebra’s. Aan het slot worden we, weliswaar op grote afstand, nog verrast door een leeuw met een paar welpen. Het zichtbare schouwspel blijft beperkt tot een welp die over een dode boom loopt. De rest is verscholen achter het hoge gras. In en in verkleumd stappen we weer uit en zijn hard toe aan zon en koffie.

De laatste dag in Etosha is aangebroken. We rijden langs de Helios Hills naar Goas, ook weer een waterhole. We zien een paar black faced impala’s, mooie ranke schuchtere dieren die voetje voor voetje gaan drinken. Dan naar Etosha look out. Daar is in feite qua fauna niets te zien, maar je kijkt wel over een onmetelijke (4750 m2) zoutvlakte. Wat een leegte en toch leven ook daar nog dieren. We hobbelen verder en willen nog drinkplaats de Kalkheuvel zien. De weg ernaartoe is echter zo erbarmelijk dat we halverwege besluiten om te keren. Later hoorden we dat hier een luipaard zat in een boom. Ja het kan verkeren. Er zijn veel toevalstreffers, m.a.w. je moet net geluk hebben. Maar verder onderweg loopt enige afstand een kudde van 15 olifanten waaronder een paar kleintjes en grote kudden wildebeasts en springbokjes.

Als we hele park hebben doorkruist hebben we zo’n 350 km (gravel) afgelegd, maar het is het dubbel en dwars waard.

Bij Groot Fontein rusten we wat uit om dan verder te reizen naar de Caprivistrook.

Zoek deze merkwaardige smalle strook Namibië, ingeklemd tussen Angola, Zambia, en Zimbabwe aan de noordzijde en Botswana aan de zuidzijde, eens op in de atlas.

Hartelijke groet Marjo en Wim