6. Donaureis bike and boat

Allemaal weer bedankt voor jullie reacties, heel leuk.

Op zaterdag 21-6 selecteren we de bagage die we willen meenemen. Dat gaat in een soort boodschappentassen omdat we eigenlijk niet op zo’n reis hadden gerekend. Maar laat zoiets maar aan Marjo over, dan komt het dik voor elkaar. Met de camper geven we de bagage af bij het schip, De Princessin Katarina in Lindau, we brengen de camper naar de stalling en met de fiets terug naar het schip. De reis kan beginnen.

We worden met alle egaars ontvangen. Het personeel is heel behulpzaam, de fietsen worden aan boord gesjouwd. We zijn blij verrast met de kleine maar fraaie en praktische hut. Het heeft wel wat weg van een camper. Dan volgt een wat lange briefing in het Duits. Alles is heel goed georganiseerd.Inmiddels is het schip, de Prinsessin Katarina, al op weg gegaan naar Engelhartszell waar de volgende dag de eerste fietsetappe begint. Het 3 gangen keuzemenu volgt pas om 19.30 u. We maken kennis met onze tafelgenoten, 2 stellen uit NL. Het eten is prima met nette bescheiden porties. En, ook belangrijk, het is gezellig.

De volgende dag staan de fiets inmiddels al op de kade, hetkan beginnen. We rijden een stukje stroomopwaarts naar een nostalgisch echt Oostenrijks veerbootje waarop niet meer dan 10 fietsen met berijder passen. De naam van het bootje De Lorely, kan het nog romantischer? Gelukkig zijn het 2 bootjes anders had het nog veel langer geduurd voordat we aan de overkant waren.Het gaat immers om een groep van 90 mensen. We houden de noordoever van de Donau aan. Het is een breed en goed geasfalteerd pad, Marjo is in haar nopjes. Zowel het weer als de omgeving is magnifiek. Even voorbij Niederranna begin de Schlögen slinger. Hier meandert de Donau op fraaie wijze door het landschap. Bij Au steken we weer over naar de zuidoever. Het is een prachtig decor om in te fietsen op de mooiste fietspaden die we ooit hebben gezien! Marjo is geheel ontspannen en geniet met volle teugen. In Aschach gaan we aan boord en varen naar Linz waar we ’s avonds een citytour maken.

’s Nachts varen we naar Mauthausen waar we volgende dag een bezoek brengen aan het voormalige concentratiekamp. Het is een pittige klim maar met de ondersteuning goed te doen. Bijzonder om binnen een week opnieuw op zo’n plaats te zijn. De opzet hier is anders. Het is veel directer met het fysiek tonen van de ruimtes waarin al die gruwelijkheden hebben plaats gevonden. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een verbrandingsoven en ontleedtafel. Maar ook ruimten waarin het bovenmatige aantal mensen moest slapen, gezond of ziek. Vooral buiten zijn er diverse monumenten die de afschuwelijkheden symboliseren. In tegenstelling tot Dachau is het veel rustiger. Het zijn vooral jongeren die onder begeleiding van een gids rondlopen.

Het fietsen gaat opnieuw voortreffelijk, alle omstandigheden zijn ideaal. Na het sluizencomplex bij Mitterkirchen gaat het landinwaarts. In het plaatsje zelf nuttigen we de meegenomen lunch op een bankje in de schaduw tegen de lokale kerk. Op een hoge antennemast heeft zich een ooievaarsnest gevestigd. De 2 jongen doen het goed zo te zien, ze slaan de vleugels al een beetje uit. Na veel landerijen met o.m. sojabonen, krijgen we wat welkome schaduw en zijn we terug bij de rivier. Na het piepkleine Dornach komt onze cruiseboot weer in zicht waar we om 14 u aankomen. Op het dek is het zelfs in de schaduw warm maar met een drankje erbij is het heel goed toeven.

De volgende dag staat er een pittige wind. We hebben geluk dat die in de rug is. We gaan als een speer. Het is opnieuw een ruim pad, de decors aan de groene oevers wisselen steeds. Af en toe komt er weer zo’n karakteristieke kerktoren (zwiebelturm) voorbij. Soms hoog gelegen op een heuvel. Het fietsmuseum in Ybbs is helaas gesloten. Al om 13 u arriveren we in Melk. We gaan naar de abdij. Dat is wat Melk zo beroemd heeft gemaakt. Het is een gigantisch complex. Alles is schitterend gerenoveerd. Binnen hangt er een schat aan schilderijen, de bibliotheek is goed gevuld maar de kerk overtreft alles. Het is allemaal goud en verguld wat er blinkt. Het is ver over de top. Je geneert je zelf een beetje dat dit de expressie is van een Benedictijnse kerk.

Na het diner geeft de crew een fantastische en komische show. Vooral die Aziaten maken er iets heel moois van onder aanvoering van een opzwepende maitre de hôtel.

Het schip is vannacht doorgevaren naar Tulln. Van hieruit fietsen we naar Wenen. Het is opnieuw erg warm, maar met fietsen maak je je eigen wind en dus koeling. Na zo’n 30 km rijden we Donauinsel op, een aangelegd smal eiland van 20 km in de Donau. Het schip legt iets later aan bij Nussdorf waar het Donaukanaal begin. Marjo doet ‘s middags met een groep met gids een stadswandeling in Wenen. Ik heb gekozen voor een fietstour morgen, deze middag bezoek ik met de fiets de Prater, vandaar dat ik niet meega. Ze is pas om 17.15 u terug. Even douchen en om 17.30 u aan het diner. Het lijkt wel werken want om 19.15 u gaan we met de bus naar een concert in de Burgsäle. Het is een aardige wat klassieke ruimte met klein podium, net groot genoeg voor voor 6 strijkers, een dwarsfluit en piano en waar ook nog ballet en tenor en sopraan te zien en horen zijn. We zijn in Wenen dus komt Johann Strauss ruim aan bod, maar ook de 4 jaargetijden van Vivaldi’s krijgt de ruimte. Het was een drukke dag maar we zijn helemaal voldaan.

Op donderdag is het nog warmer. Ik maak een stadstor op de fiets. Maar liefst 62 personen hebben deze keuze gemaakt, er zijn 5 groepen. De mijne wordt geleid door een erg snel Duits sprekende slecht te volgen dame. We rijden langs het Donaukanaal, een prima leidraad trouwens naar het centrum, eerst naar De Prater en vervolgens naar de stad. Ter plaats van de 100 Wasserhaus, een fraai met graffiti beschilderd huis met sociale woningen, raak ik door een misverstand bij een korte pauze de groep kwijt. Ik ga naar de Stephansdom. Het toeval wil dat er zo juist een mis begint, een mooie gelegenheid om die even bij te wonen. Daarna steek ik nog een paar kaarsjes op en maak wat foto’s. Dan zoek ik een schaduw plekje voor de boterham. Er passeren veel luchtig geklede dames, niets mis mee. Zodra iedereen weer aan boord is gaat de terugreis beginnen.

Het schip vaart bijna de hele nacht door.

Vandaag dan echt de laatste fietsetappe. Wij kiezen voor de rode route en steken bij Krems over naar de noordoever. We bekijken het plaatsje nog even maar het valt niet echt mee. We ontmoeten vandaag vele kleine lieflijke dorpjes in wat men hier noemt de Wachau. Ik noem er een paar Dürnstein, Weissenkirchen, Spitz (waar we koffie drinken met Weense prijzen) en Schallemmerdorf. Het is een kleine wijnstreek, ook worden er veel abrikozen geteeld. De paden lopen hier vaak langs drukke autowegen wat het minder aantrekkelijk maakt. Maar even door de druivenvelden rijden is natuurlijk weer top. Ter hoogte Melk steken we de rivier over. Hier wachten we even op de Pinzessin Katarina en zien hem onder de brug door varen. Het finishdoek hangt in Pöchlarn. Zodra het schip aankomt worden de fietsen ingeladen en gaat we vaart maken op de rivier. Tijdens onze laatste avond genieten we van een 4-gangen afscheidsdiner. Tussen de gangen door wordt het personeel door de staf in het welverdiende zonnetje gezet. Het gaat om de mensen van de bediening (veruit de meesten), de keuken, de schoonmaakdienst, de jongens die iedere dag de fietsen van het schip naar de wal brengen en andersom. Alle medewerkers worden met naam en nationaliteit genoemd. Heel terecht dat deze blijk van waardering wordt geuit! Ondertussen vaart het schip de hele nacht, af en toe sluizen passerend, met volle kracht door.

Bij Passau is het een drukte van belang. We liggen als 2^e schip van de wal dus alle bagage en fietsen moeten over het eerste schip naar de wal. Alle hens aan dek, iedereen van de bemanning is aan het sjouwen. Toch is het allemaal vlot gedaan. Op de wal veel bussen en taxi’s maar wij fietsen, samen met Jan en Anneke, onze gezellige tafelgenoten naar de garage waar de camper is gestald. Deze heeft de week goed doorstaan.

We kijken dankbaar terug op een fantastische week. Zo ontzettend fijn dat het voor Marjo ook zo onbezorgd is geweest.

Dat we de Donauradweg op deze manier konden invullen hadden we vooraf niet voor mogelijk gehouden!

Hartelijke groeten Marjo en Wim