7. Deutsche Alpenstrasse

Bedankt voor de reacties, heel leuk. Ook aardig om te zien dat we sommige mensen op een idee hebben gebracht om de Donauradweg volgens deze formule te volgen.

Eerst hebben we een paar dagen rust genomen niet ver van Passau. Al die dagen is het erg warm. Maar we klagen natuurlijk niet. Gewoon wat meer schaduw opzoeken en bij het slapengaan de ventilator inschakelen. Daarbij komt dat het hier in de avond en nacht behoorlijk afkoelt.

Maar we hebben nog wat op programma staan. We willen de Deutsche Alpenstrasse gaan volgen. We hebben hier mooie berichten over gelezen, bovendien die Alpen blijven toch wel een beetje trekken al is het dan op een heel andere manier als in de jaren 80 en 90 toen we vaak met de rugzak door de bergen trokken. Voor alle duidelijkheid: we doen het met de camper en niet met de fiets dus. We rijden richting Salzburg en starten in de buurt van Berechtsgaden in het uiterste zuidoosten van Duitsland.

Op de eerste stek Schönau op een camperplaats is er gelukkig nog plek. De voorzieningen beperken zich tot een toilet, maar het uitzicht is magnifiek. Bovenop een van de toppen (Kehlstein) ligt het adelaarsnest, een geschenk voor de 50^e verjaardag van Adolf Hitler. Het diende als zijn zomerverblijf.Pas ’s avonds koelt het een beetje af. Na een pittige dag met veel kilometers over meest provinciale wegen met veel draaien en keren en hoogteverschillen, vroeg naar bed.

De volgende dag rijden we de Rossfeld Panoramaweg. Het klimt stijl naar boven. Ik schakel zelfs over op de bergversnelling. De weg voert ons naar een reeks van uitzichtpunten. Omdat het zo helder is zijn alle dorpen, wegen, maar vooral groen, goed te zien. Met roofvogels erbij, die drijven op thermiek, maakt het tot een magnifiek viewpunt.

De route van de Deutsche Alpenstrasse hebben we op de kaart ingetekend. Dat wil niet zeggen dat je die gemakkelijk kunt volgen. Ik heb er een GPX-bestand van maar kan het niet op de navigatie overbrengen. Je kunt je ook afvragen: wil ik het wel? Een voorbeeld: we waren bezig de route te volgen aan de hand van de wegnummers. Kom je een afsluiting tegen. Dan is het heel lastig de route daarna weer op te pakken. Zo verging het ons dus. Langs een andere weg komen we uit in Aschau. Onderweg passeren we de Chiemsee. We vinden een camperplaats met een volledig geautomatiseerd boekingssysteem. Voor elk onderdeel zoals stroom het legen van het chemisch toilet e.d. moet apart worden betaald. Ja de campings/camperplaatsen zijn hier best prijzig. ’s Avonds lopen we nog even naar het dorp met een kinderziekenhuis. De kerk met 2 torens is heel karakteristiek voor de omgeving. Vooral het kruisbeeld op de achtzijde treft mij.

Bij Rottag Egern komen we opnieuw op een panoramaroute. Met een sterke stijging rijden we omhoog en komen op een plek met een schitterend uitzicht op onder meer de Tegernsee. Kort bij de oprit naar de Achenpass (ook een herinnering) rijden we een klein stukje door Oostenrijk om uiteindelijk in Lenggries uit te komen. Aan alles kun je zien dat er hier veel is afgestemd op de wintersport.

We zijn inmiddels alweer 3 dagen aan het sturen over al die kronkelwegen, op zich best mooi en leuk maar het vraagt voortdurende concentratie ook omdat je niet altijd het gedrag van medeweggebruikers kunt voorspellen. Wij rijden met een voertuig van 3500 kg. Dan moet je je snelheid echt matigen om goed bestuurbaar te blijven. Mensen die achter je rijden hebben niet altijd het geduld om zich aan te passen en gaan dan inhalen. Aan de andere kant kom je ook nog wel eens tractor tegen die ook door vrachtwagens worden ingehaald. Dat leidt soms tot een riskante situatie. Daarom is het fijn nu weer even een dag niet te hoeven sturen. Marjo wast het beddengoed en ik maak een reactie i.v.m. werkzaamheden in de kerk.

De volgende dag pakken we de Deutsche Alpenstrasse weer op. De Walchensee staat beschreven als een meer met turquoise gekleurd water. Dat willen we zien. We nemen een geel weggetje. Het is een prachtige rustige route. Dat is maar goed ook want als de middenlijn op de weg ontbreekt dan weet je het wel, het is smal. In Jachenau wordt het onverwachts (maar we hadden het kunnen weten als we goed op de kaart hadden gekeken) een tolweg. Bij het meer aangekomen wordt de beschrijving bevestigd. Het is inderdaad turquoise. Overal staan educatieve borden. We maken een wandelingetje langs het meer en pakken er af en toe de verrekijker bij. De lucht is flink aan het betrekken en we houden het dan ook niet helemaal droog. Deze route, die ook nog eens een flink stuk afsnijdt, is echt de moeite waard. Het meer is trouwens een waterbekken dat via pijpleidingen in de 200 m lagergelegen uitkomt Kochelsee. Op deze wijze worden turbinus aangedreven die zorgen voor energie in de omgeving.

Dan zetten we koers naar Mittenwald vanwege het geigemuseum aldaar. We komen in een heel lieflijk dorp met de Alpenreuzen van de Oostenrijkse Karwendel dicht op de achtergrond. Het is echt een van de mooiste en meest authentieke dorpen die we deze reis hebben gezien.

Mittenwald is het centrum van de vioolbouw. In de 16/17/18 eeuw was deze plaats een belangrijk handelscentrum binnen Europa, maar de vioolbouw voerde de boventoon. Vele inwoners hielden zich bezig met maken van onderdelen voor de viool. De familie Hornstein speelde hierbij een belangrijke rol. Dit ging echt over van vooral vader op zoon. Via Garmich-Partenkirchen en Oberammergau (beroemd on haar passiespelen) komen we in onze bestemming van vandaag Rottenbuch.

Met nog steeds mooi weer maar wel wat meer bewolking rijden we de volgende dag naar de Tegelbahnen in Schwangau bij Füssen. We willen nog keer een letterlijk hoogtepuntje meemaken. We vinden gelukkig een goede parkeerplaats. Dat blijkt bij die drukke punten vaak lastig voor een camper. We stappen met 32 personen in de gondel en gaan omhoog in een uiterst solide kabelbaan. Onderweg hebben we zicht op slot Neu Schwanstein, een sprookjesachtig uitziend kasteel. Als we uit de gondel stappen bekruipt mij een gevoel van nostalgie. Hoe vaak zijn we vooral in de winter niet zo’n gondel of stoeltjeslift uitgestapt om dan weer naar beneden te skiën. Nu sta je hier, zo’n 25 jaar later, met een heel andere kijk. Natuurlijk, de natuur is in de zomer anders, maar ook een heel ander soort mensen. De meesten zijn gewone toeristen zoals wij, maar er lopen ook veel sportieve jongelui met bergschoenen en rugzakken. De meeste aandacht gaat uit naar het grote aantal paragliders. Zij komen met een soort grote plunjezak naar boven waar hun hele uitrusting inzit. Er is een speciaal veld waar ze hun scherm heel nauwkeurig uitleggen. Ieder lijntje naar het scherm moet in de juiste volgorde zitten. Dan trekken ze het scherm omhoog zodat de wind er vat op krijgt. Lopen vervolgens achteruit om los te komen van moederaarde. Dan vliegen ze als een vogel door lucht, zoeken de thermiek en stijgen soms nog hoger dan de afsprong. Fascinerend om dit alles te zien.

Maar waar wij in hoofdzaak voor zijn gekomen is het geweldige uitzicht op maar liefst 8 meren in de Allgaustreek. Het is echt een plaatje! Na een paar uur stappen we weer in om de terugreis te aanvaarden. Even de lunch in de camper en dan richting Kempten. We gaan aan de thuisreis beginnen.

Dat betekent dat we de route (die loopt tot de Bodensee) niet afmaken. Het is mooi geweest!

Hartelijke groeten van Marjo en Wim