8. Einde van de groepsreis

Van Lissabon reizen we naar Golegã. Dit is een vervangende plaats voor Nazaré, waar de schade door de stormen (ook aan de accommodatie) zo groot is dat ze ons niet kunnen ontvangen.

Van hieruit is er opnieuw een excursie en wel naar Tomar en Fatima. We hebben dezelfde gids als in Lissabon nl. Christine.

Tomar is het meest bekend om het klooster het Convent van Christus. Oorspronkelijk is het gebouwd door de orde van de Tempeliers. We worden rondgeleid door het op een heuvel gelegen klooster. Veel is er nog in takt, denk aan de refter, de slaapzalen e.d. Voor de watervoorziening is er destijds een aquaduct gebouwd. Het topstuk van het klooster is het raam in de kapittelzaal in zogenoemde Manuelstijl. Het zit vol met symbolen. Zelf vind ik het een indrukwekkend complex maar het is op veel plaatsen geblakerd en er is veel onderhoud nodig. Dat is een probleem in Portugal. Alle grote monumenten, inclusief kloosters, zijn sinds de inquisitie eigendom van de staat, maar de begroting voor cultuur, die het ook nog moet delen met sport, is uiterst mager. Het stadje zelf is zeker ook interessant. We bezoeken de synagoge en ook waterrad is fraai om te zien. Lopend in de smalle straatjes vang je steeds weer blikken op het hooggelegen klooster.

Dan rijden we naar Fatima waar we beginnen met een gezamenlijke lunch in een 4* hotel. We maken een wandeling door het heiligdom beginnende met het groteske plein dat doet denken aan het Vaticaan. De basiliek is een fraaie maar toch sobere kerk. Hier liggen de 3 kinderen begraven die al die verschijningen van Maria in 1917 hebben gehad. Ook de grote kerk, geschikt voor 3 000 mensen is sober. Christus aan het kruis is hier bijzonder omdat zijn gezicht, dat sterk afwijkt van wat je meestal ziet, de ogen open heeft en je dus aankijkt. Het is alles bij elkaar een mooi weerzien, 2 jaar geleden waren we hier immers ook.

Het is een prachtige dag. Het lukt om Marjo te verleiden tot het meemaken van een fietstocht met in totaal 7 personen. De route voert over zeer rustige wegen over het platteland. In het begin wordt dat gekenmerkt door een van water doordrenkte vlakte, vaak met nog de maisstoppels van vorig jaar. De mensen kunnen niets doen omdat de machines veel te zwaar te zijn. Een stuk verder, na het dorp Azinhaga te zijn gepasseerd, is de situatie stukken beter. Er staan vooral allerlei soorten koolplanten net uitgepoot waar men ook nog bezig is. Hopelijk keert het in het eerste deel ook snel ten goede. Het blijkt een verademing om te kunnen fietsen over zulke rustige landwegen, heel anders dan de tochten die we eerder maakten. Marjo is blij dat ze is meegegaan!

Onderweg naar Coimbra bezoeken we de best bewaarde Romeinse opgraving Conímbriga bij Condeixa a Nova in Portugal. Het is een grote site met heel veel restanten uit die periode. Met meest opvallend zijn de in zeer goede staat verkerende mozaïekvloeren. Bijna onvoorstelbaar dat die er na 2 000 jaar nog zo mooi uitzien. Hier en daar is een toelichting geplaatst waarop te lezen valt over een tempel, badhuizen, bewaarplaatsen, leefruimten, e.d., heel interessant en gelegitimeerd door de universiteit van Coimbra.

De volgende dag bezoeken we samen de stad Coimbra. Nadat de bus ons heeft afgezet lopen we over de bekende wandelstraat om vervolgens de weg omhoog te nemen. Het is een hele klim naar het universitair centrum maar dik en dwars de moeite waard. De faculteiten liggen aan een fraai plein opgesierd met een toren. Ook het uitzicht van hieruit is magnifiek met o.a. de brug met z’n stoere spandraden. Terug nemen we de taxi samen met reisgenoten, de chauffeur brengt ons als een kamikazepiloot op de camping.

Na weer een diner, dat niet meeviel, krijgen we een Fado-voorstelling. Een speelt een Portugese gitaar, de tweede een gewone gitaar en de derde zingt. Het blijft een heel apart soort muziek, maar ik kan het wel waarderen. Dat geldt helaas niet voor iedereen, die verlaten al tijdens de voorstelling het zaaltje (niet zo netjes!). Na afloop heb ik nog even een gesprekje met de heren die allen goed Engels spreken. Ze blijken geen beroeps en oefenen het uit als een hobby met een passie. Hun beroepen, arts, ingenieur en medewerker op de faculteit zijn anders dan je vermoed. Het was een gezellig avond.

Bij slecht weer reizen we naar onze laatste bestemming met de groep namelijk het ten zuiden van Porto gelegen Vila Nova de Gaia. Het hoofddoel is uiteraard Porto.

Op zondag hebben we onze laatste excursie bij prachtig weer. Wat een mazzel trouwens.

We worden hoog in de stad afgezet en lopen met de gids geleidelijk naar de oever van de Douro. Er zijn nl. nogal wat mensen minder goed ter been. Veel bezienswaardigheden hebben we 2 jaar geleden al gezien. Natuurlijk staat São Bento, het station van Porto op het programma. De wereldberoemde tegeltableaus met landelijke taferelen uit de rijke historie zijn magnifiek. Het is er nu al zo druk met toeristen dat reizigers er nauwelijks inkomen. De gids vertelt terloops hoe de naam Portugal is ontstaan. Het stamt af van het Romeinse Portus Cale wat haven van Cale betekent dat verwees naar een havenstadje het huidige Vila Nova de Gaia aan de monding van de Douro. Dit is in de loop van de tijd verbasterd tot Portucale of wel Portugal. Daar zijn ze in Porto maar wat trots op. In Porto ontkom je natuurlijk niet aan port en wel in bodega Cálem. Weer krijgen we een heel verhaal te horen, dit keer in weinig verstaanbaar Engels, met als afsluiting de onvermijdelijke proeverij. Na sherry, wijn en port is de cirkel rond. Alle gekheid op een stokje, het was weer een erg leuke dag. Wel merk je dat de “honger” na nieuwe dingen sterk is afgenomen. Het geldt voor ons ook, ja wat wil je na zo’n lange reis met zoveel indrukken.

Met ondertussen een vast groepje maak ik nog een mooie fietstocht langs de kust. Bij de laatste avond hoort een afscheidsdiner. Er wordt flink uitgepakt met 2 voor- en 2 hoofdgerechten, een dessert en koffie toe. De stemming is uitgelaten ondanks dat het in feite ons galgenmaal is. De reisleider blikt terug op afgelopen weken waarin we zoveel gedaan en gezien hebben. In grote lijnen hebben we het getroffen met het weer. We hebben bijna ons volledige programma kunnen uitvoeren. Als we 1 of 2 weken eerder waren geweest had het heel anders gelopen. Een van onze medereizigers zet de reisbegeleiders in het zonnetje. Ze hebben ons volledig ontzorgd, zij traden niet op de voorgrond maar waren er als het nodig is. Natuurlijk is het jammer dat 1 equipe moest opgeven vanwege gezondheidsproblemen. Dan komt het afscheid nemen op de NKC-wijze. Je bedankt en sluit aan in de rij totdat je alle medereizigers hebt gehad. Voldaan gaan we naar bed en laten al die woorden die zijn gezegd nog eens de gedachten passeren. Het duurt wel even voordat ik slaap.

Na een wat minder goede nachtrust hoor ik op dinsdag de eerste camper al voor 7 u starten. De andere volgen snel, om 9.30 u is iedereen vertrokken, ons met een weemoedig gevoel achterlatend. Wij hebben namelijk besloten nog een dag te blijven om die fietstocht van gisteren nog eens te herhalen maar nu samen met Marjo. We bezoeken het kapelletje opnieuw dat nu wel open is en steken een kaarsje op voor een ieders goede thuisreis vragen. Op de terugweg doen we boodschappen, ruimen daarna de camper nog eens goed op zodat we morgen ook met de thuisreis kunnen beginnen.

Ja, lieve mensen het zit erop. Als we weer thuis zijn volgt en nog een afsluitend artikeltje.

Hartelijke groeten van Marjo en Wim